Dromer

Oh my life is changing everyday
Every possible way
Though my dreams, it’s never quite as it seems
Never quite as it seems
 

Loslaten

Loslaten, gewoon een simpel woord in de Nederlandse taal maar achter dat woord zit een wereld, een wereld vol emoties.
Niemand ontkomt eraan, als ouder moet je je kinderen op een gegeven moment loslaten, soms moet je dierbaren loslaten door het enige wat onvermijdelijk is en soms moet je vrienden loslaten om door te kunnen met je leven. De overeenkomst is dat alle vormen van loslaten gepaard gaat met verdriet, dat hoort er gewoon bij.

Afgelopen jaar heb ik ook weer mensen moeten loslaten en vandaag kreeg ik zelf een mailtje van iemand die (hoe lief ook) mij vertelde dat ze mij moest loslaten. Terug naar het echte leven, alles wat virtueel is stoppen.

Weet je, ik kan haar geen ongelijk geven, de virtuele wereld, hoe leuk ook, heeft zijn beperkingen, het is en blijft uiteraard een schijnwereld. Wat mijzelf betreft ligt het overigens wel anders, ik heb het gevoel dat ik een paar bijzondere mensen heb ontmoet via MSN, mensen die wel degelijk iets aan mijn leven hebben toegevoegd. Je moet je alleen wel realiseren dat MSN niet het echte leven is en dat er andere regels gelden en als je dat kunt is virtuele vriendschap ook een vorm van vriendschap die in je leven thuis kan horen. Kun je dat niet en haal je de virtuele wereld in je “echte” leven kun je daar problemen mee krijgen.

Ach, de laatste maanden zijn druk geweest, zowel emotioneel als qua werkzaamheden, verschillende dingen komen samen en dat is best wel ten kost van mijn “virtuele” vrienden gegaan. Maar dat geld netzo goed voor de vrienden die ik in het dagelijks leven heb, ook die zie ik te kort.

Wat dat betreft zijn zelfs de ontmoetingen met mijn familie wat aan de magere kant. Soms als ik bij mijn kinderen en kleinkinderen ben verbaas ik mij erover hoe veel groter me name mijn kleinkinderen zijn geworden. Ik weet niet of je die reclame nog kent, met die zin “Wie is die man die elke zondag het vlees komt aansnijden? ”

Zo voel ik me soms. Ik heb dan ook aangekondigd dat ik het in 2007 wat rustiger aan zal gaan doen. Ik lijdt best een leuk leven, doe heel veel verschillende dingen, allemaal dingen die ik interessant of doodgewoon leuk vind om te doen, ik leer ook heel erg veel, zeker als het gaat om maatschappelijke zaken maar er zijn ook andere dingen, vrienden en familie die de moeite meer dan waard zijn. Ja, en dan moet je keuzes maken nietwaar?

Een ding weet ik zeker, zowel familie als vriendschap is een heel belangrijk gegegeven en je kleinkinderen zien opgroeien tot een stelletje banjers van jongens is op zich al een avontuur. End at zijn dingen die ik voor een goud zou willen missen. Jee zeg, ik begin al te klinken als een echte familieman, een opa in hart en nieren.

Voor mijn vriendin op MSN die besloten heeft zich te richten op het echte leven. Ik hoop echt dat je vind wat je zoekt, ik zal je missen maar wens je alles toe wat je zoekt. Jij ben een deel van mijn leven geweest en dat zal je ook voor altijd blijven, ook al spreek ik je nooit meer, net zoals al die mensen die ik ooit een kijkje in mijn leven heb gegeven een deel van mijn leven zullen blijven uitmaken.

En wees er zeker van, af en toe zal ik aan je terugdenken en dan zal ik mij de vraag stellen hoe het me je gaat.

Liefs

### Dromer

Jij

Ik zie het gezicht heel even voor mij
Het meisje wat ik eens heb gekust
De zorgeloosheid van een vlinder
Neergedaald vanuit de blauwe lucht

In jouw beeld kon ik mezelf vinden
Lijnen die vertellen over het verleden
De zorgen en het voorbijgaande verdriet
Zijn in mijn ogen allemaal verdwenen

In je eigen wereld opgesloten
Ben je weer zo groen als je toen was
Speel je het lentekind van lang geleden
Met je blote voeten in het natte gras

Maar waarom voel ik tranen branden
Als ik de lach in je ogen zie schijnen
In mijn dromen kan ik je omhelzen
Maar je gezicht zal in de dag verdwijnen

Dromer

Sentiment

Grote schoonmaak? Nee dat nog net niet maar ik ben wel de hele morgen al aan het poetsen en schrobben. De buren beginnen er nog eens wat van te denken.
Luid schreeuwend (zingen kan je het niet noemen) op de muziek die de radio verspreidt wentel ik mij door het huis als een echte Miep Kraak. Zomer in mijn kop of zo iets.

Ik kwam vanmorgen een stapel brieven tegen, letters uit het verleden die ik om de een of andere reden toch bewaard heb en of ik het nu wilde of niet, ik verdwaalde er in. Kleine liefdesbriefjes die ik lang geleden ontvangen heb van ex vriendinnen die nu allemaal aan de man zijn gekomen, althans daar ga ik van uit, uitnodigingen van een aantal reunies van scholen en verenigingen waar ik eens lid van ben geweest, de meeste heb ik aan mij voorbij laten gaan, zelfs nog een foto van mijn allereerste brommer, een echte Puch, compleet met hoog stuur en allerhande vlaggen.

Die jongen die erop zit zal ik geweest zijn maar ik herkende hem niet meer. Daar waar eens mijn haren over mijn schouders hingen heb ik nu moeite om ze over mijn voorhoofd te krijgen.

Ergens vond ik zelfs nog een foto van mij als diskjokey in de een of andere bar waar ik in mijn jonge jaren mijn leven bijna in doorbracht. Ja, de tijd gaat voorbij, en ik zit in een leeftijd waarin ik toch wel heel veel herinneringen zou moeten hebben maar op de een of andere manier zijn de meeste herinneringen weg of een eigen leven gaan leiden.

Sommige gezichten op de foto’s ken ik nog, daar kan ik zelfs een naam bij zetten, maar zelfs een aantal namen onder liefdesbriefjes zeggen mij helemaal niets meer en ook een hele boel gezichten op foto’s doen bij mij geen belletje rinkelen. En toch hebben ze allemaal een bepaalde rol in mijn leven gespeeld, hebben ze mij voor eens stukje gemaakt tot wie ik vandaag de dag geworden ben.

Even vraag ik mijzelf af hoe het ze vergaan is, bij bepaalde mensen iets meer dan bij de ander. Zouden hun dromen uitgekomen zijn of zouden ze een leven lijden wat ze zichzelf niet toegewenst zouden hebben toen we nog zo jong waren? Sentiment? Ja zeker, ik geef het meteen toe, ik ben een sentimenteel iemand, altijd al geweest en ik zal je wat zeggen, ik schaam me er niet voor.

Goed, het wordt tijd dat ik weer wat ga doen, mijn kamer staat onder water van het schrobben en aangezien mijn dieren in en uit lopen en daarbij vergeten hun poten te vegen staan er al weer de nodige zwarte pootjes op mijn witte tegelvloer. Op die manier blijf ik aan de gang en daar heb ik echt geen zin in, de zon straalt aan de hemel en ik wil eruit, ik heb de voorjaarskriebels, ook al is het nog net geen voorjaar.

Mooi aan het IJsselmeer zitten, een beetje naar de boten en de meeuwen staren en een vissie pakken.
Prachtig toch, nu kan het nog, ik heb begrepen dat morgen het weer weer heel anders is dus ik moet er nu van genieten

Ik zie je snel weer

Liefs

Dromer

Geen Oma

Opa, waarom ben jij altijd alleen?
Mijn kleinkind kijkt mij aan, grote ogen, verwachtingsvol.

Ja, daar sta ik dan, wat moet ik hier nu op zeggen?
“Ik ben toch niet alleen, ik heb Woef en de poezen toch altijd bij mij?”
Ja dat is te makkelijk , daarmee kom ik niet weg, hij is tenslotte al vier en ziet het verschil tussen dieren en mensen natuurlijk heus wel .

“Nee, waarom heb jij geen oma?”
Wat moet ik zeggen, hoe kan ik op een manier die hij snapt uitleggen dat ik wel een oma gehad heb maar dat we uiteindelijk besloten hebben om niet samen verder te gaan? Net als de meeste droomde ik lang geleden ook van huisje, boompje, beestje, Een levenlang bij elkaar en samen oud worden en alle cliches bij elkaar. Die dromen heb ik laten varen.

Mijn leven is gewoon een andere richting opgegaan, ik heb het de meeste tijd te druk met andere zaken en ik heb daar vrede mee. Natuurlijk, soms hoop ik dat er een dag zal komen dat ik de “ware” (wat dat dan ook mag zijn) tegen zal komen maar er naar zoeken doe ik niet..

En ach, misschien ben ik haar al een paar keer tegen gekomen maar heb ik op dat moment juist de andere kant opgekeken.

Natuurlijk, ik ben een aantal malen flink verliefd geweest, ben een paar vrouwen tegen gekomen waarvan ik het idee had dat het een leven lang zou kunnen duren, maar uiteindelijk moest ik beseffen dat het anders was. Mijn leven volgt vaak een grillig patroon, ik ontmoet veel mensen, verlies ook weer veel mensen uit het oog en heb daar vrede mee. Ik leef een goed leven, althans ik vind het een goed leven en daar gaat het tenslotte om.
Ik maak me steeds minder druk om wat mensen over mij zeggen, zolang ze over mij praten heeft een ander rust.
En misschien komt op die ene dag die ene mens …

Maar goed, ik kan een heel verhaal afsteken tegen mijn kleinzoon maar of hij het zal snappen dat is nog maar de vraag.

“ Opa heeft toch een oma gehad, weet je wel oma … , maar we wonen niet meer in het zelfde huis. Dat is toch niet zo erg?”
Hij kijkt mij aan, of hij het snapt weet ik niet maar opeens zijn de speelgoedauto’s belangrijker. En eerlijk gezegd komt het mij niet verkeerd uit.

Wij spelen een poosje samen en dan is het voor mij weer tijd om op te stappen. Een dikke knuffel en een belofte dat ik snel weer langs kom. Bij de deur pak de kleine man mijn hand.
“Opa, nu moet je wel zelf je eten koken”
Ik knik en zeg tegen hem “Maar ik mag ook lekker zelf weten wat ik eet”

Een grote glimlach trekt over zijn gezicht, hij draait zich om en loopt weer naar zijn speelgoed. Door het raam kijk ik nog even stiekem naar binnen, hij ziet het niet meer, hij is verdiept in zijn spel.
En heel even voel ik mij eenzaam, heel even en dan loop ook ik mijn eigen leven weer in

Liefs

Dromer

Ik geef het op

Ik geef het nu eindelijk op
Het wordt toch nooit zoals het moet
Verwijten blijven steeds komen
Het maakt niet ik wat of ik doe

Ik ben geen nummer wat je trekt
Ik ben een mens van vlees en bloed
Ik heb af en toe mijn kuren
Maar ik bedoel het goed

Ik geef het nu eindelijk toe
Je hebt mij uiteindelijk verslagen
Maar voordat ik echt neerga
Wil ik je nog een ding vragen

Wat heb ik je eigenlijk misdaan
Waarom vond ik nooit de rust
Ik heb voor geluk gevochten
Maar jij hebt het vuur uitgeblust

Dromer

Dochterlief

Vier jaar oud en twee groen/bruine ogen die naar mij opkijken. “ Opa, jij bent mijn vriend “ een vaststelling zonder enige vorm van twijfel.
Ik glimlach en trek mijn kleinzoon naar mij toe. Mijn kleinzoon, nog zo onbevangen, zo vrijde wereld inkijkend, maar ook een jongetje wat zijn grijze opa af en toe goed beet te nemen. Simpel, op zijn eigen recht door zee en kinderlijke manier.

In de box ligt zijn broertje, dat is zijn broertje en kan dus nooit zijn vriend worden volgens de logica van hem. Maar hij mag wel met zijn speelgoed spelen, daar is niets op tegen.

“Ga je mee een ijsje halen?”
Kleinzoon groot kijkt me verwachting vol aan en ja, zeg dan maar eens nee tegen hem. Zijn kleine hand verdwijnt compleet in die van mij, we lopen samen naar het locale benzinestation, door een park waar verschillende mensen genieten van de eerste zonnestralen. Op een bankje zitten twee jongeren, de wereld gaat aan hen voorbij, ze hebben alleen maar aandacht voor elkaar. Mijn kleinzoon maakt zich los uit mijn hand, stapt er heen en met een lach op zijn gezicht vertelt hij de twee jongelui dat zijn ouders ook wel eens staan te kussen.
De twee kijken naar hem of ze op heterdaad betrapt zijn.

Ik moet even denken aan vroeger, toen zijn moeder nog een jonge meid is en ongeveer de zelfde streken uithaalde. We liepen samen door de stad omdat de jongedame wat nieuwe kleren nodig had.

In die tijd waren de ‘lappen” mutsen in de mode, mutsen met lange oren die de Eskimo’s in Lapland gebruikten. In mijn visie geen gezicht maar ja, mijn dochter moest en zou er ook een hebben, dus wij de eerste de beste damesmodewinkel in. Ik geloof dat het verkoopstertje in de winkel in de gaten had dat ik het niet zo’n geweldig idee vond maar ja, dochterlief wilde het dus wat heb je dan als man nog te zeggen?

“Pap, hoe vind je het? “ Ik haalde mijn schouders op, keek het verkoopstertje aan en zei: “Ach ze mag een weekendje thuis zijn”
Dochterlief keek woedend maar zei niet, helemaal niets.

Na haar in het “nieuw “ gestoken te hebben was het toch ook wel tijd om aan de innerlijke mens te denken dus mooi met zijn tweeën een “koppie doe”zoals ze dat bij ons zeggen. Kop koffie met gebal of een broodje. Een jonge dame kwam onze bestelling opnemen en aan de ogen van mijn dochter kon je aflezen dat ze bezig was met een wraakactie tegen haar ouwe heer. En die kwam.

Toen de jongedame van de cafetaria haar door ons bestelde lekkernijen neerzette keek mijn dochter haar aan, vroeg langs haar neus weg of het serveerstertje een vriend had, wachtte het antwoord niet eens af en zei daar direct overheen, hard genoeg om door de rest in de cafetaria gehoord te worden “anders wil mijn vader wel verkering met je !!!”

Goed, ik heb de koffie gedronken, het broodje gegeten maar ik ben er zeker van dat mijn kleur minimaal twee tinten hoger lag dan het normaal zou moeten liggen. Ik heb er niets over gezegd maar in het vervolg heb ik mij (bijna) altijd van commentaar op haar onthouden. Heel af en toe, in een melig bui hebben we het er wel eens over.

Overigens het ijsje bij het tankstation was geweldig, net als de wandeling met kleinzoon door het park. En als ik de glinstering in de ogen van mijn beste jonge vriend zag heeft die er ook van genoten

Maak er weer iets moois van

Liefs

Dromer

Proviciale Staten

Zo daar ben ik weer even.
Een drukke week achter de rug, zeker met de provinciale verkiezingen erbij. Een hele dag in een stemlokaal gestaan, niet dat er erg veel te beleven was, maar ja, het schijnt in onze gemeente traditie te zijn dat de gekozen volksvertegenwoordigers als ondersteuners in de stemlokalen aanwezig dienen te zijn.

Opvallend is dat ik de hele dag door bijna alleen maar oude mensen heb gezien, de jeugd heeft massaal verstek laten gaan. Een teken aan de wand dat de provinciale verkiezingen niet echt werken, maar ja,lees ik het landelijk opkomstpercentage dan verwondert me dat niets.

Nog wel even een kaartje gestuurd naar de provinciale SP om ze te feliciteren met hun overwinning.

Opmerkelijk, een van de ouderen die de gang naar de stembus wel heeft gemaakt kwam aan mijn vragen waar hij Wouter Bos kon vinden. Heel geduldig maar uitgelegd dat Wouter niet voor de provincie komt opdraven. De man in kwestie was boos, zo boos dat hij zijn stemkaart ter plekke verscheurde en wegliep.

Ja, hoe moet je uitleggen wat men niet horen wil? Overigens wel het enige incident maar je staat wel even raar te kijken als mensen zomaar weer weglopen.

’s Avonds samen gegeten, dus weer een maaltijd bespaart, en wat misschien nog wel leuker is, een ander moest de afwas doen :-) Dat heeft toch wel wat.

Het weer wordt overigens steeds mooier, gisteren nog een hele lange wandeling gemaakt, samen met blaf en de poezenmadammekes. Heerlijk zo die zon op mijn bolletje. Ik was schijnbaar niet de enige die de lentekriebels had, op een bankje waar ik in het verleden ook nog wel eens gezetten heb zaten een ouder echtpaar, te genieten van de zon en van elkaar.

Kijk het zijn slechts kleine dingen maar voor mij toch wel heel belangrijk. Verder draait de zon nog steeds om de aarde (of was dat nu weer andersom?) of te wel, alles gaat goed hier, veel werken, veel denken en veel proberen van het leven te genieten. Wat wil een mens nog meer?

Maak er weer een mooie dag van

Liefs

Dromer

Koetjeskat

Vanmorgen vroeg, tijdens de eerste wandeling met woef heb ik ongeveer het enige levende wezen van vandaag gezien, het was ook meteen een goede aanvaring.

Misschien heb ik het ooit al eens geschreven maar mijn hond leidt duidelijk aan een identiteitsstoornis, hij denkt dat hij een kat is. Dat kan ook niet anders, hij wordt bijna de hele dag omgeven door de twee poezendames die hem op een schandalige manier bemoederen.

Het scheelt maar een klein stukje of blafdier begint te miauwen inplaats van te blaffen. Gevolg is wel dat het harige monster zonder waarde denkt dat hij achter alle katten aan moet, honden heeft hij geen aandacht voor maar elke kat die bij toeval tegen het lijf wordt gelopen is het onderwerp van nauwkeurige studie.

Ook vanmorgen. Bij de vijver van mijn buurman zat een zwart/witte kat de goudvissen te bestuderen. Volgens mij was hij in gedachten al bezig met een vismaaltijd die zijn weerga niet kende, totaal in de ban van de voorbijschietende worteltje had hij niet in de gaten dat blafbeest hem van achter benaderde.

Op het laatste moment vermoede de koetjekat dat er toch iets was wat niet helemaal klopte maar toen was het al te laat. De kat draaide zich een halve slag, zag de surrogaat hond, nam een sprong en …. viel midden in de vijver.

Nog een geluk voor de kat dat de vijver niet gevuld was met pirana’s anders waren er slechts een handje vol beenderen overgebleven en had ik toch wel het nodige uit te leggen aan de baas van die mislukte koe. Nu kwam hij er met een nat pak van af. Weg was zijn droom van een visbanket, slechts een nat pak was wat de kat restte.

Ik kon er niets aan doen, ik moest lachen.
Het maakt een saaie zondag iets minder saai , maar ach, een dag begonnen met een lach is toch een bijzondere dag, zeg nu zelf

Maak er wat van

Liefs Dromer

Gedicht

En dan krijg je gewoon een lief mailtje met daarin een (engels) gedicht en de zon schijnt heel even.
Sentimenteel ? Ach misschien wel, maar wat is daar op tegen?
Soms even gewoon in alle stilte genieten van een lief gebaar, het komt niet al te vaak voor dat je, als man, een dergelijk gedicht toegestuurd krijg.

Zo lang geleden, zo veel herinneringen om aan terug te denken. Mijn grijze haren toen nog lang en blond, mijn bruine ogen toen nog vrij de wereld in kijkend.
De wereld was van ons, wij waren de wereld en ouder worden lag zo ver van ons vandaan. Veertig was in die tijd al oud, zeker in onze ogen.
Ja, en als dan iemand na al die jaren nog steeds zo over je terugdenkt, dan is dat bijzonder denk ik.

When I saw those brown eyes
I thought that time had stopped for a moment
I looked right into your soul
It looked like love has finally found me

The things I see in you
Are the characteristics
I thouht were lost Love, joy, warmth and innocence
It seems that I am not the last one I never saw
The way you looked on the outside
I only felt A melting of souls

Gave up love A long time ago
Thought that love wasn't mine
I never believed in fantasies
Till the day I found you

Couldn't believe that you were real
The world shines around me
When I saw those brown eyes
I thought that time had lost it's meaning
It was if I finally knew
The reason I was born into this life

Wat kan ik anders dan heel even glimlachen en terug denken aan wat geweest is, voorbij ging en nooit meer terug komt.
Het leven ging door, ook morgen schijnt de zon en zal ik mij erin verwarmen, ook morgen zullen er dingen gebeuren die ik zal meedragen in mijn boek wat “leven” zal heten
Goede dingen en minder goede dingen, maar dit gedicht vanuit het verleden zal een apart hoofdstuk in dat boek krijgen.

Liefs

Dromer

Pak melk

Tegenwoordig is er een nieuw fenomeen, althans ik kom het de laatste tijd steeds vaker tegen. Vooral pakken melk en limonade hebben er nog al last van heb ik begrepen.

Het ringetje.

Goed, ik geef het toe, ik ben huishoudelijk gezien niet een van de slimste maar als ik de dop van een pak melk afdraai denk ik toch dat ik met een gerust hart mijn, net afgewassen en keurig afgedroogde glas zou kunnen vullen met melk. Niet dus, het pak is nog steeds hermetisch afgesloten met een plastic afdekdopje wat zich alleen laat verwijderen als je aan een, eveneens plastic ringetje trekt.

Nu weet ik niet hoe anderen dat hebben maar ik ben een volwassen man met dito vingers en als je dan in een gaatje je vingers achter het ringetje wilt plaatsen om die naar boven te trekken zodat je eindelijk van je, inmiddels, toch wel verdiende glas melk wilt genieten lukt mij dat niet.

Of het gaatje is te klein, of mijn vingers zijn te dik maar hoe ik het ook probeer, geen vinger achter het ringetje te krijgen.

Niet getreurd, gewoon een lepel pakken, achter het ringetje steken en een ferme ruk en ……. het ringetje breekt spontaan af. Hoe ik het ook probeer, het pak melk blijft potdicht zitten.

Volgende stap, het aardappelschilmesje. Voorzichtig als ik (soms) ben steek ik het aardappelschilmesje in het gaatje, druk zachtjes, iets harde omdat zacht dus ook niet echt werkt en probeer het mesje achter de plastic stop te krijgen.

En ja hoor, geduld wordt uiteindelijk beloont. Het mesje schiet in het pak en voorzichtig maakt ik snijbewegingen om het plastic obstakel weg te snijden. Resultaat van al mijn werkzaamheden? Het plastiek dopje schiet in het pak Drie kwartier verder en de eerste uitdrogingsverschijnselen hebben inmiddels plaats gevonden maar het pak is op.

Alleen, als ik probeer mijn glas vol te schenken gaat dat niet zo soepel als zou moeten, de melk loop ook naast het daarvoor aangebrachte tuitje langs het pak.
Schijnbaar heb ik in mijn pogingen om de melk uit het pak te toveren ook meteen mar in het karton gesneden.

Een kwart in het glas, de rest op de grond of op de tafel. De twee poezendames hebben er als enige wel schik in, ze hebben een onverwachts feestgelag.

Zelf overweeg ik maar een koe aan te schaffen, eentje die halfvolle melk geeft

Denken die marketingjongens wel na als ze een product op de markt zetten of is deze hele actie alleen maar bedoelt om de omzet van melk te verhogen? Je zou weer terugverlangen naar de ouderwetse flessenmelk, inclusief de aluminium dop, gewoon je duim erop , drukken en drinken. Wat was het leven toen nog simpel

Geniet van vandaag dan heb je morgen een mooie herinnering

Liefs

Dromer

Volwassen

Vanuit mijn werkkamer kijk ik naar de regen die constant naar beneden druipt. Mensen lopen onder een paraplu over straat heen. Nee, het weer is weer niets.
Maar gelof het of niet, ik vind het allemaal geweldig.
Ik mag dat wel, die regenbuien terwijl ik bij de warme kachel zit.

Mooi op mijn gemak de post doornemen die gisteren is blijven liggen omdat ik toch schijnbaar wat meer te doen had dan ik gedacht had. Het meeste is junkmail en kan zo de container in, een kaartje ligt voor me, een paar kleine briefjes met wat woordjes. Ik ben geraakt door wat er op staat, een vreemd gevoel van blijdschap en droefenis.

Woef maakt ondertussen kenbaar dat het tijd wordt om uitgelaten te worden, hij komt de kamer binnen lopen met een blik van “Wat dacht je ervan?”
Niet echt van plan om een lange wandeling te maken sta ik op om aan de wensen van mijn heer en meester te voldoen. Geen papaplu natuurlijk, ik laat me gewoon lekker nat regenen, straks in een warm bad glijden en lekker ontspannen.

Het leven is niet slecht, rustig op het moment maar zeer zeker niet slecht.
Een nadeel, Woef loopt met zijn natte, smerige poten over mijn, bloedig gepoetste tegelvloer. Net Hans en Grietje, maar dan zonder broodkruimels.
Mooie, zwarte pootafdrukken geven aan waar hij gelopen heeft.
Goed, straks maar even boenen, eerst een kop koffie met een plak cake.

Tussen de post ligt overigens ook een brief van een of andere autobedrijf die mij stellig vertelt dat ik aan een nieuwe auto toe ben. Glanzende schoonheden kijken mij aan vanuit de meegestuurde brochure. Voorlopig doe ik het overigens nog gewoon met mijn Escort lady, ze heeft nog niet het idee dat ze me in de steek moet laten, al kost ze me een godvermogen aan loodvrije drank.

Dezelfde autofabrikant weet me overigens ook te vertellen dat mijn Escortdame binnenkort aan een APK toe is, volgens een briefje wat ik bij mijn rijbewijs heb klopt dat helemaal. Blij toe dat de dealer met mij meedenkt, ik zou het zeker vergeten zijn.

Even een maat van mij opgebeld of hij een en ander kan regelen, hij is tenslotte automonteur en al jaren is hij degene die ik mijn slurpende, milieutechnisch vervuilende vehikels die mij steevast van A naar B brengen, roestige oude dames toevertrouwd. Hij is ook ongeveer de enige die ik in mijn auto laat rijden.

Weer valt mijn oog op de kleine briefjes die mij toegestuurd zijn. Ze vertellen mij op hun manier over mijn verleden, zonder dat ze het beseffen. Een verleden wat anders had gemoeten maar schijnbaar niet voor mij was voorbestemd. Maar ja, wie kan zijn leven leven zoals hij het werkelijk wil?

Andere dingen, ander mensen hebben hun stempel op mij gedrukt, en mijn leven is gewoon zijn eigen weg gegaan, Ik ben slechts gevolgd. Tegelijker tijd doen die kleine briefjes me denken aan het heden, aan de mensen die ik verloren heb en de mensen die ik ontmoet hebt , nog ontmoeten zal en ontmoeten wil.

De tijd glijd voorbij, ik ben aan het veranderen.
O mijn god, ben ik dan werkelijk over mijn pubertijd heen en begint het “volwassen” leven dan echt vandaag?

Liefs

Dromer

Te veel te doen

Ja hoor, net weg voor de middagwandeling met de hond, kom ik erachter dat ik de krant, die ik samen lees met de buurvrouw vergeten ben.
Maar weer terug naar huis, bijkomend voordeel, Woef heeft een extra wandeling en het is lekker weer dus wie maalt erom.

Straks nog even langs een vriendin, effe een bosje bloemen afgeven. Gewoon een teken van mijn waardering voor haar, een teken van medeleven, betrokkenheid met haar.
Geen tijd voor de koffie maar heel even op een hip en een drip langs.

De boodschappen nog doen en feitelijk moet ik nog een brief schrijven maar daar heb ik gewoon geen zin in. Ik weet zelf niet eens of het wel zin heeft. Maakt ook niet uit, dat komt wel een keer.

Hoe zou het overigens met …..zijn, ik heb haar al een hele tijd niet meer gesproken. Misschien moet ik haar in het weekend eens opbellen. Maar ja, ik heb in het weekend ook beloofd om bij een vriend langs te gaan en een weekend is maar heel erg kort tegenwoordig.

Ik zou ook nog ….. Ja, plannen kan ik als de beste, alleen jammer dat mijn planning steeds in het honderd loopt.
Er is nog zoveel te doen en het liefst doe ik het allemaal tegelijkertijd maar ja, dat schijnt niet te kunnen. Ik heb inmiddels een stapel boeken liggen waar een gemiddelde bibliotheek jaloers op zou zijn, allemaal ongelezen, ik kom er gewoon niet aan toe en dat terwijl ik mijzelf voorgenomen had om de aankomende tijd eens wat tijd voor mijzelf in te plannen.
Het plannen gaat nog wel, de uitvoering laat hier en daar te wensen over.

Het lijkt wel of er uren verdwijnen, ik geloof er niets meer van dat er vierentwintig uur in een dag zitten. Van verveling is in ieder geval geen enkele sprake, voor sociale contanten overigens ook niet en dat is dan weer jammer.

De carnaval is gelukkig weer voorbij, de feestneuzen kunnen weer af, de boerkielen kunnen weer uit en afspraken kunnen weer met een gerust hart worden gemaakt. Ook de walm van koning Alcohol is weer vervangen door de welriekende geur van after shave, parfum en andere kunstmatige luchtverfrissers.

Ook al kom ik dan uit Noord Holland, het gros heeft zich hier ook de afgelopen tijd laten gaan op de geluiden van het paard wat in de gang staat, wisten me te vertellen wat er op de keukendeur staat en namen de kreet zak eens lekker door wel heel persoonlijk.

Joling heeft hier het feestgedruis verstevigd, voor mij overigens een reden om het carnavalgeruis te vermijden maar zelfs verstokte Joling tegenstanders wisten mij te vertellen dat ik toch wel het een en ander gemist heb. Ik geloof het direct, maar of ik daar nu zo treurig over ben dat betwijfel ik.

Goed, ik ga er weer vandoor, de weekend boodschappenmoeten nog in huis gehaald worden, ander wordt het op een houtje bijten dit weekend. En je weet het, boodschappen doen is nu eenmaal een hobby van mij, zeker zolang er geen anderen zijn die het voor mij doen.

Geniet van de mooie dagen

Ik spreek je snel weer

Liefs

Dromer

Second live

Ooit gehoord van een second live?
Een leven naast de hedendaagse, een virtuele wereld met alles wat zich in het echte leven ook afspeelt.
Eerlijk gezegd zit ik er niet op te wachten, het normale leven verlangt al genoeg van mij en een leven in de virtuele werkelijkheid, nee dank je.

Zijn we niet een beetje aan het doorslaan in onze ontsnappingsdrang uit de werkelijkheid? Ik las vanmorgen de krant en zelfs kinderporno schijnt zijn intrede gedaan te hebben in de virtuele wereld.

Meteen staat de landelijke politiek op zijn achterste benen en ik denk dat het meer dan terecht is. Van kinderen blijf je af, virtueel of niet. Dat is een regel waaraan wat mij betreft niet getornd kan worden.

Een virtuele wereld, een wereld waarin alles goed gaat wat in het dagelijkse leven verkeert gaat. Dus de vrouw waar ik in het dagelijks leven niet mee kan leven (hoe graag ik dat ook zou willen) is in de virtuele wereld, opgepimpt en wel, mijn ideale partner?

En in de virtuele wereld ben ik in een keer een slanke, sportieve persoonlijkheid terwijl ik in het dagelijks leven mijn gewicht mee moet dragen en mijn sportieve prestatie bestaat uit het uitlaten van mijn hond?

Overigens de zon waarin ik loop is wel echt, geeft zijn warmte af en dat wil ik nog wel eens zien met de zon die schijnt in de virtuele wereld. Aan de andere kant, als het regent heb ik in de virtuele wereld natuurlijk geen paraplu nodig om droog te blijven. Nee, ik hou het toch maar bij de echte wereld, bij lange na niet perfect maar waarom zou ik naar perfectie streven?

En daarbij , als dood, geweld en kindermishandeling of misbruik zijn intrede doen in de virtuele wereld hoe perfect is die wereld dan uiteindelijk nog?

Gisteravond zat ik nog heel even bij mijn Chilleens vriend, de snackbarhouder. Gewoon geen zin om te koken maar uiteraard moet je wel je dagelijkse portie voedsel naar binnen werken. Niet veel verder zat een kleine jongen samen met zijn moeder. Steeds als ik mijn oog liet vallen op de jongeling dook hij met een grote lach op zijn gezicht weg in de schoot van de moeder, om op het moment dat hij het idee had dat ik niet keek weer zijn vrolijke blik op mij te richten.
Een spelletje tussen een man van middelbare leeftijd en een jongeling aan het begin van zijn leven. Maar misschien voor mij, op dat moment, het symbool dat de echte wereld niet zo heel erg verkeerd is. Het is maar wat je er van wil maken, niet?

Ik betwijfel of ik het gevoel wat ik op dat moment had, een gevoel van een klein beetje perfectie, in de second live op dezelfde manier had ervaren. Nee, zoals gezegd, met soms de tegenslagen, ik blijf maar gewoon in de echte wereld.

Mijn hart begint nu eenmaal niet sneller te kloppen als ik de vrouw van mijn dromen tegen kom in een soort van Laura Croft uitvoering.

Liefs

Dromer

Zomaar even mijn hart luchten

De laatste tijd heb ik weinig geschreven, simpel omdat ik de inspiratie niet kon vinden. Verschillende dingen hebben mij bezig gehouden, een paar keer ben ik behoorlijk ziek geweest en emotioneel ben ik gewoon doodmoe.

Soms zijn er van die tijden dat alles tegelijk komt, mensen waar ik veel om gegeven heb ben ik kwijtgeraakt, politiek is er een storm van kritiek over mij heen gekomen en mensen die ik vertrouwde en waar ik veel om gaf bleken achteraf anders te zijn dan ik gedacht had.

Langzaam maar zeker wordt ik weer weerbaarder, de puzzel val weer op zijn plaats. Raar, ik ben toch al op een leeftijd dat ik een hele boel dingen zou moeten weten, maar ik weet nog steeds niets.

O, ik klaag niet, ik weet dat er altijd een nieuwe dag komt waarin ik nieuwe beslissingen moet maken, sommige goed, andere weer niet goed. Elke dag leer ik meer, en hoe meer ik leer des te meer ik mij besef dat ik niets geleerd heb.

In de gang staan nog een paar schoenen die een ander toebehoren, ik ben er nog niet aan toe om die weg te gooien maar die tijd komt wel.
Ook politiek gezien vind ik mijn weg wel weer, de storm is gaan liggen en eerlijk is eerlijk, ik zou het zo weer op precies dezelfde manier doen.

Een nieuwe fase is aangebroken in mijn leven, de zoektocht naar wie ik werkelijk ben en hoe ik zou willen zijn.

Gek eigenlijk, ik was altijd degene die redelijk zeker van zijn zaak was, die niet zo snel uit het veld was te slaan. Nu lijk ik wel weer op de onzekere puber die zijn weg opnieuw probeert te zoeken. Het klink misschien gek, maar ik ben bepaalde mensen dankbaar dat ze me hebben laten inzien wie ze zijn. Slecht voor mijn vertrouwen, goed voor mijn karakter.

Alle dagen feest bouwt niet echt een goede relatie op, althans niet in mijn ogen.

Gisteren nog een telefoontje gehad van een vriend van mijn uit Brazilie, hij is daar maar carnaval gaan vieren. Je zou er bijna jaloers op worden. En toch ben ik gewoon blij voor hem, al zeg ik er meteen bij dat ik niet met hem ruilen zou willen. Die geweldige mensenmassa is niet echt iets waar ik naar uit zou kijken, ook al lijkt het mij wel een geweldige belevenis. Beter dan Gerard Joling die hier de feesttent op zijn kop moet zetten.

De komende tijd zal ik proberen weer wat vaker te schrijven maar voor deze keer wilde ik een keer mijn hart luchten. Moet ook een keer kunnen nietwaar?

Liefs

Dromer

Vreemdgaan

Ik ben een week lang vreemdgegaan. Heerlijk. Ik was in cafés, dancings, bars, ik was op concerten, festivals en in duistere kroegjes. Ik was daar met mijn vrienden, en vooral mijn vriendinnen. De muziek hield ons bij elkaar en bracht ons samen, we waren niet weg te slaan, We zakten door, we bleven hangen. We dansten, we schuifelden, we rockten, we rookten, we discussieerden, we ouwehoerden, we genoten van de nacht, en we begrepen het allemaal opnieuw zo ontzettend goed en wat we niet begrepen was niet belangrijk.

Een week lang love and peace, een milde glimlach en dat heerlijke melancholieke gevoel. We wisten weer hoe de wereld er uit zou moeten zien, hoe we de wereld zouden kunnen verbeteren. Ik was klaar voor actie, de barricades op. Even terug in de sixties, een week lang mijmeren en dromen.

Let's go to San Francisco met de Flowerpot Men, Dave Berry kwam voorbij met zijn Strange effect, met de Bee Gees beheersten we de hele World, we zwijmelden met the Moody Blues weg in The nights in white satin en we vierden de Death of a clown met Dave Davies.

Al die beelden, alle herinneringen, ze waren er weer, ze leefden en ik beleefde ze. Het was een week van de sixties op Radio 2 Het kwam allemaal weer voorbij. Muziek maakt zoveel los, de beste dope die er is.

Een heerlijke week.

Liefs

Dromer

Oom Agent

Toen de politiewagen achter me de weg op draaide, wist ik genoeg. Dat werd een duur ritje naar het afvalstation .
Een aanhanger met kapot achterlicht, 'kaasie' voor Oom Agent. Een hek dat op een verkeerd moment dicht waaide had het rode kapje van het linkerachterlicht verwoest en de lamp zelf fiks verbogen.
Knipperen deed-ie nog, maar dat was eigenlijk alleen van opzij goed zichtbaar. Onveilig inderdaad.
Maar van repareren was het nog niet gekomen en ondertussen groeide de ergernis over een stapel overbodig afval op het erf
Dus toch maar even snel wegbrengen.

De situatie was ernstiger dan ik meende, vertelde Oom Agent. „Als u richting aangeeft, is het kermis. Dan gaan linker- én rechterlicht knipperen." Ook een 'storing' in de bedrading dus. In gedachten was ik de boete al aan het betalen: tientallen euro's voor een stapel afval....

Het viel mee. Oké, Oom Agent schreef een bekeuring. Maar zonder een bedrag in te vullen. In plaats daarvan de boodschap binnen twee weken een gerepareerde aanhanger te tonen op het bureau. Anders werd het alsnog betalen.

Kijk, dat is nog eens een Oom Agent met hoofdletters. Voor wie binnenkort nog met een discutabele aanhanger naar het afvalstation dacht te gaan, weet dat de Hermandad er geregeld controleert. En neem geen risico. Het is immers maar de vraag of u dezelfde diender treft.

Liefs

Dromer

M

Ongeveer twee jaar geleden liep ik een oude vriend tegen het lijf, even naar de stad en als vanuit het niets stond hij voor mij.
Zeker meer dan dertig jaar geleden dat we elkaar voor het laatst gesprokken hadden, zijn, toentertijd, lange haren, hadden allemaal plaatsgemaakt voor een glimmende huid. Ik kon het niet laten, ik haalde even met een glimlach mijn hand door mijn haren.

Bij een kop koffie, met slagroompunt, wisselde we het heden met elkaar uit. Hij was gelukkig getrouwd, had kleinkinderen maar ja, het dagelijks leven was hem toch wel zwaar, de spanning was uit zijn leven verdwenen. Alle dagen hetzelfde, werken, slapen en eten. O, hij hield van zijn vrouw en kinderen, uiteraard, maar och het was zo gewoon geworden, een sleur. Ja, wat dat betreft, het leven van mij leek hem wel wat, geen vrouw, geen zorgen.

Ach, ik liet hem maar praten, de spraak der misleiden, en ongemerkt wist ik het gesprek op vroeger uit te laten komen.

“Ken jij M. nog?” Ik dwaalde terug naar mijn pubertijd, op de fiets naar school, soms in een groepje, soms alleen. M woonde in een dorp naast ons en met enige regelmaat sloot ze zich bij ons aan. Meestal fietste ze naast mij, ze zat in een andere klas dan ik maar als het even kon fietste we ook samen naar huis. Een spichtig meisje met rood haar en bruine sproeten. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik nooit meer aan haar gedacht heb, ik ben mijn weg gegaan en zij de hare. Op de middelbare school raakten we elkaar kwijt.

“Is het je nooit opgevallen dat ze altijd naast jou fietste? “ Nou ehh, nee, voor mij was dat gewoon een normale zaak. “Weet je niet dat ze in die tijd verliefd was op jou?” Nee, eigenlijk ook nooit opgevallen, misschien vreemd voor een jongetje van een jaar of tien die het verschil tussen meisje en jongens niet verder uitlegde als het verschil tussen het spelen met poppen en autootjes.

Na nog een poosje over het dagelijkse leven te hebben gesprokken zijn mijn oude vriend en ik weer uit elkaar gegaan. “We moeten contact houden “ was het laatste wat ik van hem hoorde.

Een aantal maanden later vond ik een kaartje in mijn brievenbus, een uitnodiging voor een vijfentwintig jarig huwelijksfeest van die oude vriend. Achteloos had ik de uitnodiging naast mij neergelegd, ik ben nu eenmaal niet iemand die zo geweldig gecharmeerd is van feestjes, en heel eerlijk gezegd was ik de vriend in kwestie al weer vergeten.

Een paar dagen voor het feestje kwam ik de kaart weer tegen tijdens een van mijn zeldzame opruimwoedes. En ja, waarom weet ik eigenlijk niet, ik besloot heen te gaan. De dag des oordeels kwam en ik, keurig in pak gehesen, in de een hand een bos rozen die beter in de natuur tot hun recht komen en in de andere hand een fles goede whiskey, voor het geval ze daar niets te drinken hadden toog ik naar de woonplaats van mijn vriend, waar het feest gevierd zou worden in een lokale kroeg.

Na lucht te hebben gehapt met de bruid, in de volksmond noemen ze dat elkaar kussen, en mijn arm uit de kom te hebben laten geschud door de bruidegom nam ik plaats. De band speelde de meest oud bollige muziek die ik ooit gehoord heb, maar ach, de aanwezigen hadden lol en daar gaat het tenslotte om.

Opeens zag ik de bruidegom met een vreemde vrouw richting mijn tafel lopen. Hij stelde haar aan mij voor :’M”

Ja, ze was verandert, haar steenrode haar had plaats gemaakt voor bruin uit een flesje en de spichtigheid die ze vroeger had was vervangen door rondingen die bij haar leeftijd hoorde. Ze was getrouwd, haar man liep ook wel ergens rond. Na een poosje herinneringen uitgewisseld te hebben kwam dan toch nog de grote vraag die mijn maar schijnbaar als die maanden (Misschien wel jaren) bezig heeft gehouden. “Was jij vroeger verliefd op dromer? “

M begon te glimlachen, “Ik verliefd op dromer? Man, ik was nog maar een kind” Een poosje later, toen M haar echtgenot al weer opgezocht had kwam mijn oude vriend nog even naast me staan.

“Zie je wel, ik heb gelijk gehad” Verbaasd keek ik hem aan, ik had toch duidelijk een ander verhaal gehoord. “Ja joh, zag je dan niet dat ze blozen moest ?’ en weg was hij weer, in zijn poging om de sfeer van het feest tot ongehoorde hoogte op te voeren.

Ik schudde mijn hoofd, heb mij jas maar aangetrokken en ben weggegaan. Onderweg kwam ik M tegen, verstrengeld met haar man en ik moest heel even glimlachen, maar voelde ik ook iets van jaloezie?

Maak er wat van

Dromer

Jerney Kaagman

Vroeger, in het vorige millennium, toen mijn haar nog niet zo grijs was als vandaag de dag hadden wij onze favorieten, gedeeltelijk ingegeven door de groep waar je mee om ging, gedeeltelijk ook omdat je fan van een idool was, om haar uiterlijk, als puberende jongen zocht je nu eenmaal naar de ideale vrouw, om de muziek die jouw aansprak of omdat hij jouw grote voorbeeld was als het ging sportprestaties.

Uit groepsoverweging werd ik in die tijd fan van de Stones, compleet met spijkerjassen met een grote tong op de achterkant. De groep waar ik in die tijd mee omging hadden een hekel aan alles wat Beatels was, zonder zich te realiseren dat de Jagger en Richards nummers schreven voor de Beatels en andersom McCartney en Lennon verantwoordelijk waren voor verschillende Stones nummers.

Overigens ben ik nog wel steeds van mening dat de songs die de Stones voor de Beatels schreven de mooiste Beatels songs zijn en de songs die de Beatels voor de Stones schreven meer bedoeld waren voor de vuilnisbak dan om gezongen te worden.

Mijn slaapkamer werd die tijd opgesierd door een grote poster van Jerney Kaagman. De droom van veel jonge mannen in mijn tijd. Leren pak, wilde bos krullen, in mijn ogen de ideale vrouw. Je kon er bij wijze van spreken s’ nachts van dromen en ik geloof dat ik dat ook zeker gedaan heb.

We zijn veel jaren later, en als ik Jerney nu zie kan ik mij niet meer voorstellen dat ik ooit die fantasieën over haar heb gehad.
Als ze ooit nog zou kunnen lachen dan knap ze spontaan uit haar gezicht.
Nee, de dromen van een puber zijn door het veroudering proces van Jerney duidelijk een nachtmerrie geworden. Schoonheid gaat in haar geval duidelijk verloren door de tijd heen. De wilde fantasieën die ik vroeger vast van haar gehad heb zijn nu allemaal wel verdwenen.

Gelukkig is er nog hoop voor mij, ik heb gehoord dat de Dolly Dots weer samen zijn. Misschien moet ik overwegen om nu maar een poster te kopen van Ria, Angela en hoe ze verder nog meer mogen heten.

Die poster van Jerney is verloren gegaan in de tijd, net zoals Jerney zelf

Liefs

Dromer

Sms'je

Geluidjes uit mijn broekzak.
Wat leuk, een sms! Huh, drie weken geleden verstuurd?! Hoe kan een sms wekenlang niet aankomen en dan alsnog? Mijn fantasie slaat ervan op hol. Ik probeer me voor te stellen waar de digitale tekst al die tijd heeft uitgehangen. Gezweefd rondom de wereld.

Of per ongeluk de satelliet voorbijgeschoten die hem had moeten opvangen en doorzenden, via allerlei planeten en asteroiden door het heelal gekaatst en na miljarden kilometers weer afgekoerst op aarde.

Of nog beter: onderweg onderschept door een buitenaardse intelligentie die de sms heeft gebruikt om de merkwaardige menselijke taal te ontleden.
Na afronding van de analyse zijn de aliens zo vriendelijk geweest het stukje onderontwikkelde communicatie door te zenden naar de sukkel op planeet aarde voor wie het bedoeld was.

Een woordvoerder van Vodafone helpt me lachend uït de droom. „Ha ha. Nee hoor, het bericht heeft niet al die tijd door de lucht gezweefd." En hij begint aan een technische verhandeling. Over foutcodes bij het versturen, de interpretatie van de foutmelding door de sms-centrale en de frequentie van herhaalverzendpogingen. Wat een ongeloofwaardig verhaal!

In gedachten ben ik alweer bij mijn eigen, veel betere, verklaringen. Ik richt mijn blik op het heelal en op mijn telefoon: E. T, phone me.

Dromer

Overspanningbeveiling

Zit ik de lokale krant door te lezen, valt mijn oog plotseling om een advertentie van de lokale super waarin ze overspanningbeveiling aanbieden. Wat is in hemelsnaam een overspanningsbeveiliging?

Moet je dat bij een collega ophangen en bidden datje op tijd gewaarschuwd wordt? Begint het ding dan vervaarlijk te zoemen als je een verkeerde opmerking maakt of wanneer een telefoongesprek niet lekker loopt?

Biedt binnenshuis bescherming tegen overspanning, prijst de Lidl het voorwerp aan in haar advertentie, binnen een straal van 35 meter. Dus wat gebeurt er als je buiten staat?
Want dan ben je het haasje.

Gelukkig zit er een plaatje van het ding bij. Het is een aluminium halve bol.
Een soort van nachtlichtje voor volwassenen. En hij staat in de krant onder het kopje veiligheidsassortiment.

Dan weetje in welke hoekje het zoeken moet. Eigenlijk helemaal niet leuk, maar evengoed biedt het woord lol tijdens een koffieoverleg.

Ook de bewegingsmelder met alarmfunctie op dezelfde pagina ziet er veelbelovend uit. Prima voor ingeslapen afdelingen waar het vooral lekker rustig moet blijven. Of bij een raamambtenaar. Bij beweging klinkt belsignaal. En dat er een paniekfunctie op zit, vind ik een geruststellend idee. Want wat moetje doen als er ineens iemand in beweging komt?

Maar ik heb mijn keuze al gemaakt.
Een investering van nog geen zes euro.
Op batterijen, past in je handtas, komt altijd van pas.

Doet u mij maar een... zakalarm.

Liefs

Dromer